فریادهای یک روح مقدس

اي كاش مي توانستم .......................

*** اشك مي ريزم....اي كاش مي توانستم .... اي كاش باورم مي كردند .... اي كاش مي توانستم ، خون رگان خود را من قطره ، قطره ، قطره بگريم تا باورم كنند....... افسوس .....خيلي دلم گرفته..... رهايم كنيد ...... داغدارم .......***

با چشمها ز حيرت اين صبح نابجاي ،

خشكيده بر دريچه خورشيد چهار طاق ،

بر تارك سپيده اين روز پابه زاي

دستان بسته ام را آزاد كردم از زنجيرهاي خواب ...

فرياد بركشيدم : اينك چراغ معجزه ، مردم !

تشخيص نيم شب را از فجر

در چشمهاي كوردلي تان ، سويي بجاي اگر مانده است آنقدر ،

تا از كيسه تان نرفته ، تماشا كنيد خوب در آسمان شب ، پرواز آفتاب را ...!!!

با گوش هاي ناشنوايي تان اين طرفه بشنويد ،

در نيم پرده شب ، آواز آفتاب را ....

ديديم - گفتند خلق نيمي - پرواز روشنش را

 - آري -

نيمي به شادي از دل فرياد بر كشيدند :

با گوش جان شنيديم آواز روشنش را .....

باري ، من با دهان حيرت گفتم :

اي ياوه ، ياوه ، ياوه خلايق !!!

مستيد و منگ ، يا به تظاهر تزوير مي كنيد ؟

از شب هنوز مانده دو دانگي !!!

ور طائبيد و پاك و مسلمان ، نماز را از چاوشان نيامده بانگي !!!

هر گاو گنگ چاله دهاني ، آتشفشان روشن خشمي شد ....

اين گور بين كه روشني آفتاب را از ما دليل مي طلبد !

-         طوفان خنده ها –

خورشيد را گذاشته ، مي خواهد با اتكا به ساعت شماطه دار خويش ،

بيچاره خلق را متقاعد كند كه شب از نيمه نيز برنگذشته است !!!

-   طوفان خنده ها -

من درد در رگانم ،

حسرت در استخوانم ،

چيزي نظير آتش در جانم پيچيد .

سرتاسر وجود مرا گويي چيزي بهم فشرد .

تا قطره اي به تفتگي خورشيد جوشيد از دو چشمم .

از تلخي تمامي درياها ، در اشك ناتواني خود ساغري زدم .

آنان به آفتاب شيفته بودند ،

زيرا كه آفتاب تنهاترين حقيقتشان بود ،

احساس واقعيتشان بود .

با نور و گرميش مفهوم بي رياي رفاقت بود .

با تابناكيش مفهوم بي فريب صداقت بود .

اي كاش مي توانستند از آفتاب ياد بگيرند كه بي دريغ باشند ،

در دردها و شادي هاشان ،

حتي با نان خشكشان ،

و كاردهايشان را جز از براي قسمت كردن بيرون نياورند ....

افسوس ................

آفتاب مفهوم بي دريغ عدالت بود و آنان به عدل شيفته بودند

واكنون با آفتاب گونه اي ، آنان را اينگونه دل فريفته بودند !!!

اي كاش مي توانستم ، خون رگان خود را من قطره ، قطره ، قطره بگريم تا باورم كنند.

اي كاش مي توانستم ،

يك لحظه ، مي توانستم ، اي كاش

بر شانه هاي خود بنشانم اين خلق بي شمار را ،

گرد حباب خاك بگردانم ،

تا با دو چشم خويش ببينند كه خورشيدشان كجاست و باورم كنند .

اي كاش مي توانستم ........................................................

بگو بگو ، که چه کارت کنم ، بگو ..............؟؟؟؟؟؟؟؟

*** بدون ترديد اين ترانه يكي از دو ترانه از نامجوست كه زندگي منو از اين رو به اون رو كرد.به غير از موزيك فوق العاده و جادويي و مسحور كننده اون ، شعر با معنا و تفكر بر انگيزش ماه ها منو جذب خودش كرده بود...جوريكه حتي تو زندگي من كاملا ملموس بود و باعث تغييرات فكري و عملي بسياري شد .اين ترانه براي من بسيار مقدس و با ارزشه ......فكر ميكنم كه اين روزها بدجووور به حال و روزم ميخوره ! آخه اين روزها همش مي گم : بگو بگو ، كه چه كارت كنم ، بگو ؟ كه چه كارت كنم ، زگريه جويم و دل را ......ببين ببين ، كه فغانت كنم ، ببين .......ز خنده چينم و لب را.....................................

يه تشكر مخصوص از دوستاني دارم كه با پيغامشون به من روحيه و البته آرامش ميدن ...از دوست خوبم " يه عابر فوضول " تشكر مي كنم . حرفتون كاملا درست اما .......ديگه رمقي برام باقي نمونده كه بخوام بجنگم يا استقامت كنم........يكي ديگه بايد دست منو بگيره.......بازم ازت ممنونم دوست خوبم . من هميشه به كمك همه دوستانم نياز دارم . چه فكري و چه عملي . پس دريغ نفرماييد .... دوست خوبم " من منم " ، من اين اندازه كه شما گفتين " ناز كش " ندارم !يكي بود كه خيــــــــــــــــــلي بود .يكي هم هست كه ..........دوست خوبم " م " ، من در اينكه آدم نميتونه " حرفاشو " به كسي بگه با شما تا حدي موافقم . اما منظور من گفتن حرف نبود ، بلكه گفتن " غم " بود .....حرف شايد تا حدي براي ديگران قابل درك باشه ، اما غماي ادما هرگز ........از همتون ممنونم كه برام پيغام ميزارين و به من آرامش ميدين . ( در ضمن جاتون خالي امشب جايي بودم كه خيلي تو روحيم تاثير گذاشت و يه ذره بهتر شدم !) اينم بگم كه دوستاني هم كه پيغام خصوصي گذاشتن جوابشونو خصوصي دادم .دوستاني هم كه يا ادرسي از خودشون نزاشتن يا ناشناخته بودن از پاسخ شرمنده و معذورم ......در پناه او .........***

بگو بگو ، که چه کارت کنم ، بگو ...............

که چه کارت کنم ، ز گريه جويم و دل را ....

بگو بگو ، که شکارت کنم ، بگو ...

که شکارت کنم به غمزه مویم و آه ...

 ببين ببين ، که فغانت کنم ، ببين ......

که فغانت کنم ، ز خنده چينم و لب را .......

ببين ببين که نشانت کنم ببين ...

که نشانت کنم ز فتنه کين‌م و ـآآآآآه 

نماز شام غريبان چو گريه آغازم ......

به مويه‌هاي غريبانه قصه پردازم  .....

به ياد يار  و  ديار آن چنان بگريم زار .....

که از جهان ره و رسم سفر براندازم .....

من از ديار حبيبم نه از بلاد غريب ......

مهيمنا به رفيقان خود رسان بازم  .....

خداي را مددي ، اي رفيق ره تا من ،

به کوي ميکده ديگر علم برافرازم  .....

بيا بيا ، که نگارت شوم ، بيا ...

که نگارت شوم ، به طرفه سايم و تن را .....

بيا بيا ، به زيارت شوم ، بيا ...

به زيارت شوم چو خسته‌ پايم و آه 

هماي اوج سعادت به دام ما افتد ....

اگر تو را گذري بر مقام ما افتد ......

حباب وار ، براندازم از نشاط ، کلاه .....

اگر ز روي تو عکسي به جام ما افتد ....

به نااميدي از اين در مرو بزن فالي .......

بود که قرعه‌ي دولت به نام ما افتد هههههههههههههه

شکن شکن ، که شيارت کنم ، شکن ...

که شيارت کنم ز شرح شاهد و شور آآآآآآآ 

شکن شکن ، چه شرارت کنم ، شکن ...

چه شرارت کنم ، ز شمس شاهد و شوووووووور 

بيا بيا ، که نگارت شوم ، بيا ...

که نگارت شوم ، به طرفه سايم و تن رااااااااااااااا ههههههه

بيا بيا ، به زيارت شوم ، بيا ...

به زيارت شوم ، چو خسته ‌پايم و آآآآآآآآآآآ 

ببين ببين ، که فغانت کنم ، ببين ...

که فغانت کنم ز خنده چينم و لب راااااااااااااا 

ببين ببين ، که نشانت کنم ، ببين ...

که نشانت کنم ز فتنه کين‌م و آآآآآآآآآآه 

بيا و کشتي ما در شط شراب انداز

خروش و ولوله در جان شيخ و شاب انداز 

به نيمه ‌شب اگرت آفتاب مي‌بايد

ز روي دختر گل‌چهره رز نقاب انداز ........

به نااميدي از اين در مرو بزن فالي .......

بود که قرعه‌ي دولت به نام ما افتد هههههههههههههه ................